* KRĘGI PLEZJOZAURA MAROKO WIELKI POKAŹNY OKAZ DLA KOLEKCJONERA *

BARDZO DOBRZE ZACHOWANE KRĘGI WYMARŁEGO PLEZJOZAURA DOBRA JAKOŚĆ, ŚWIETNY OKAZ DO KOLEKCJI.

• WIEK : ok. 240 - 65 mln. lat temu.
• LOK.: QUED ZEM, MAROKO
• WYMIARY ZE SKAŁĄ: OK. 68 x 22 cm 

ZDJĘCIA PRZEDSTAWIAJĄ OFEROWANY TOWAR

POSIADAMY WIELE MUZEALNYCH OKAZÓW, KTÓRYCH ZDJĘCIA MOŻEMY PRZESŁAĆ INDYWIDUALNIE.

AUKCJA POKAZOWA, WIĘCEJ INFORMACJI POD NUMEREM TELEFONU: +48504232242 .

ZAPRASZAMY NA FACEBOOKA, GDZIE UMIESZCZANE SĄ ZDJĘCIA NASZYCH OKAZÓW Z CAŁEGO ŚWIATA 

Plezjozaur rząd wymarłych wodnych gadów z nadrzędu Sauropterygia – płetwojaszczurów. Plezjozaury występowały na Ziemi w okresie od około 240 do 65 milionów lat temu, a więc między triasem a kredą. Kości plezjozaurów oraz inne pozostałości znajdowano we wszystkich regionach świata. Pierwsze odkrycie paleontologiczne, świadczące o istnieniu tych zwierząt, nastąpiło w 1821 roku. Był to kompletny szkielet znaleziony przez Mary Anning w nadmorskim klifie południowej Anglii i opisany później jako Plesiosaurus dolichodeirus. Plezjozaury miały od 2 do 20 metrów długości, długą szyję, korpulentne ciało, cztery płetwy oraz krótki ogon. Żywiły się amonitami, belemnitami oraz większymi morskimi organizmami, co można łatwo wywnioskować z odnalezionych sfosylizowanych szczątków. Różnorodność uzębienia plezjozaurów świadczy o różnych trybach życia – niektóre gatunki przeczesywały dno morskie w poszukiwaniu niewielkich bezkręgowców, podczas gdy inni przedstawiciele atakowali ryby i ówczesne głowonogi. Badania przeprowadzone przez Bernarda i współpracowników – polegające na porównaniu składu izotopu tlenu w zębach z tymi występującymi u ryb – sugerują, że plezjozaury były w stanie utrzymywać wysoką i stałą temperaturę ciała w ekosystemach oceanicznych od tropików do wód chłodnych. Szacowana temperatura ciała, wynosząca 35–39 °C, sugeruje wysokie tempo przemiany materii, wymagane do drapieżnictwa i szybkiego przemierzania dużych terenów. Systematyka plezjozaurów jest wciąż dość niepewna; odnajduje się wciąż nowe okazy, których umieszczenie w obecnym systemie przysparza naukowcom problemy.