* METEORYT NWA 6704 SAHARA ALGERIA MAŁY UROCZY METEORYT ORYGINALNY OKAZ 8

AUTENTYCZNY METEORYT NWA 6704. IDEALNY OKAZ DO KOLEKCJI LUB JAKO PREZENT. SPRZEDAWANY W ZAMYKANYM PUDEŁKU.

• LOK. : PUSTYNIA SAHARA, ALGERIA
• WYMIAR OKAZU : OK. 0,7 x 0,5 x 0,3 cm
• WYMIARY PUDEŁKA : OK. 5,7 x 3,8 x 1,7 cm
• WAGA Z PUDEŁKIEM : 11,83 g
• WAGA METEORYTU : 0,14 g
• TKW : 8,39 kg
• NR : 8

OBECNOŚĆ SPĘKAŃ LUB EWENTUALNYCH ZAGŁĘBIEŃ TO NATURALNA CECHA KAMIENIA

ZDJĘCIA PRZEDSTAWIAJĄ OFEROWANY TOWAR

Meteoryt - jest ciałem stałym, które dotarło na Ziemię z Kosmosu. Na etapie hamowania w atmosferze niektóre meteoryty, zwłaszcza małe obiekty, giną (parują), większe hamują, gasną i spadają w postaci pojedynczych odłamów. Jeszcze większe mogą eksplodować w atmosferze ziemskiej. Wówczas spadają w postaci deszczu meteorytów. Meteoroidy są to małe ciała znajdujące się w kosmosie (najdrobniejsze tworzą pył kosmiczny). Na ogół są to fragmenty planetoid, bądź komet, powstałych podczas formowania się Układu Słonecznego, bardzo rzadko ze zderzeń planetoid. Najwięcej meteoroidów krąży między orbitami Marsa i Jowisza w pasie planetoid. W przestrzeni kosmicznej meteoroidy zderzają się ze sobą, przez co ulegają dalszej fragmentacji, wypadają ze swoich orbit i niekiedy wpadają na kurs kolizyjny z Ziemią. Te, które wpadną w atmosferę ziemską, przelatują przez nią z początkową prędkością ok. 20 km/s, a na skutek oporu powietrza wyhamowują na wysokości 20–40 km, rozgrzewając się i świecąc. Ich świetlne ślady nazywa się meteorami. W trakcie hamowania, na skutek wzrostu temperatury, następuje najczęściej całkowite unicestwienie takiego meteoroidu. Jednak czasami, w przypadku większych obiektów, zdarza się, że ich ocalałe części docierają do powierzchni Ziemi i to one właśnie nazywane są meteorytami. Większe meteoroidy przy wkraczaniu w atmosferę, ze względu na dużą masę i prędkość, rozpadają się i spadają na powierzchnię Ziemi jako „deszcz meteorytowy”. Powierzchnię spadku nazywamy elipsą rozsiania.

Tradycyjne klasyfikacje dzieliły meteoryty ze względu na skład. Przykładem takiej klasyfikacji jest klasyfikacja wg G. T. Priora. Ogólnie wg tych klasyfikacji meteoryty dzieli się na:

• meteoryty żelazne (syderyty);
• meteoryty żelazno-kamienne (syderolit) – tworzą się między metalicznym jądrem a krzemianową powłoką planetoidy;
• meteoryty kamienne (aerolity);

  Chondryty (do 10% krystalicznego żelaza);

  Achondryty (do 1% krystalicznego żelaza, do złudzenia przypominające bazalty).

Achondryty to rodzaj meteorytu kamiennego , któremu brakuje chondr – okrągłych ziaren, które agregują ze stopionych lub częściowo stopionych kropel w przestrzeni kosmicznej, tworząc chondryty. Achondryty nadal zawierają ziarna, ale ich tekstury są niezwykle charakterystyczne i analogiczne do procesów magmowych, a nie do warunków tworzenia chondr na początku Układu Słonecznego. Achondryty stanowią około 8 procent wszystkich znanych meteorytów. Prawie wszystkie z nich to brekcje regolitu, wyrzucone w wyniku uderzeń w większe planetoidy, a czasami w Księżyc i Marsa. Większość z nich ma skład HED (howardyt-eukryt-diogenit), pochodzący z planetoidy Westa: jest to druga co do wielkości planetoida w Układzie Słonecznym i jedyna planetoida widoczna gołym okiem.

Meteoryt achondrytowy NWA 6704 to nazwa nadana pojedynczemu, gęstemu, żółtozielonemu kamieniowi, który został znaleziony w kawałkach w Algierii, w północno-zachodniej Afryce. Połączone 42 fragmenty (plus ziarnisty gruz) tworzą jedną owalną bryłę o wadze 8387 ton. Charakteryzował się zaokrąglonymi, błyszczącymi powierzchniami zewnętrznymi i małymi fragmentami resztkowej czarnej skorupy obtopieniowej. Bardzo świeże wnętrze jest przeważnie jasnożółtozielone z sporadycznymi ciemniejszymi, brązowawymi ziarnami i rzadko rozproszonymi drobnymi ziarnami nieprzezroczystego tlenku i srebrzystego metalu. Nie zaobserwowano upadku, a data znalezienia nie została odnotowana, jednak data zakupu to luty 2011 roku. Ten okaz różni się od innych achondrytów ze względu na swoje cechy: stosunkowo żelazowo-maficzne minerały krzemianowe z podwyższonym stosunkiem FeO/MnO i anomalną zawartością niklu, wyjątkowo sodowy plagioklaz, metal bardzo bogaty w nikiel oraz skład izotopowy tlenu, który w polu widzenia wskazuje na akapulkoity-lodranity. Wietrzenie jest słabe i ogranicza się do drobnych warstw jasnopomarańczowego pyłu pustynnego na uszkodzonych powierzchniach.