* SKAMIENIAŁY ZĄB REKINA ZĄB MOZOZAURA DWIE SKAMIELINY W SKALE NR M11 *

BARDZO DOBRZE ZACHOWANY ZĄB WYMARŁEGO MOZAZAURA I REKINA W SKALE. ŚWIETNA SKAMIENIAŁOŚĆ DO KOLEKCJI ORAZ JAKO PREZENT.

• LOK.: MAROKO
• WYMIARY ZE SKAŁĄ: OK. 7,3 x 5,3 x 1,9 cm
• WYMIARY ZĘBA MOZOZAURA: OK. 3,5 x 2,1 cm
• WYMIARY ZĘBA REKINA: OK. 2 x 2,1 cm
• WAGA : 60 g
• NR: M11

EWENTUALNA OBECNOŚĆ SPĘKAŃ LUB ZAGŁĘBIEŃ TO NATURALNA CECHA KAMIENIA

ZDJĘCIA PRZEDSTAWIAJĄ OFEROWANY TOWAR

Mozazaur - rodzaj wymarłych jaszczurek morskich. Jego nazwa oznacza „jaszczur znad Mozy” (łac. Mosa „Moza”; gr. σαυρος sauros „jaszczurka”). Była to jedna z największych jaszczurek w dziejach. Z uwagi na swoje drapieżne usposobienie zyskał przydomek „tyranozaura z głębin”. Żył w okresie późnej kredy (mastrycht, około 71–66 mln lat temu) na terenach obecnych: Europy (Belgia, Holandia, Szwecja, Polska), Ameryki Północnej (USA; stany Dakota Południowa i New Jersey), Afryki, Nowej Zelandii i być może Japonii. Mógł osiągać ponad 17,5 m długości, z czego ponad 1,5 metra liczyła sama jego szczęka. Kształt ciała mozazaurów przypominał ten spotykany u dzisiejszych waranów, był jednak bardziej wydłużony i opływowy. U mozazaurów, w miejscu łap wykształciły się cztery płetwy. Szeroki i długi ogon był siłą napędową, reszta ciała pozostawała w bezruchu. Taki sposób poruszania się przypominać może przedstawicieli węgorzokształtnych lub węży morskich.

Ząb rekina, gdy wypadnie, opadnie na dno warstwy osadowej, ulegając procesowi fosylizacji, który zajmie co najmniej 10 000 lat. Ząb staje się skamieniałością, gdy zostanie zakopany w osadzie (lub innym materiale) wkrótce po utracie z paszczy rekina. Osad uniemożliwia tlenowi i szkodliwym bakteriom dotarcie do zęba i zniszczenie. Ogólny proces fosylizacji różni się znacznie w zależności od dokładnej sytuacji. Najczęściej zęby rekinów pochodzą z okresu górnej kredy i trzeciorzędu. Współczesne rekiny łatwo tracą każdy ząb zniszczony silnym ugryzieniem i szybko wyrastają na jego miejsce. Ale szczęki prehistorycznego rekina były zupełnie inne. Za każdym razem, gdy prehistoryczny rekin tracił jeden z zębów, nowy ząb wyrastał w rzędzie na wewnętrznej stronie szczęki, obok starszych zębów. Ich nowy ząb nie wyrósł w górę, ale zakrzywiony do wewnątrz w kierunku języka rekina, zasadniczo spłaszczając rząd zębów, gdy jego pysk był zamknięty.